Prettig besmet door The Flags

door Mary Lagendijk (o.a. oud-bestuurslid)

Als mij 30 jaar geleden voorspeld was, dat ik in het bestuur van een honk- en softbalvereniging zou komen, zou ik waarschijnlijk alleen maar gelachen hebben en gezegd hebben: "ja hoor, dat zal wel". Want mijn enige kennis over die sport was toen, dat ik op de middelbare school wel eens softbal gespeeld had en op de televisie wel eens een paar flitsen van die sport had gezien bij Sport in Beeld.

Toen mijn oudste zoon 25 jaar geleden aankondigde dat hij op peanutbal wilde, vroeg ik mij af met welke tak van sport dat te maken had en welke attributen je daarvoor nodig had. Van die sport had ik echt nog nooit gehoord (misschien doordat ik uit Leiden kwam en dit niet echt een honkbalstad is). In ieder geval zijn wij gaan kijken en volgens mij ben ik er daarna nooit meer weggeweest, hoogstens een paar weken met vakantie.
Van het één kwam het ander, eerst als peanutbalbegeleider, toen in de jeugdcommissie, daarna secretaresse in het bestuur, voorzitter en toen weer secretaris. Ik moet ook zeggen dat ik er geen spijt van heb, want ik heb altijd het gevoel gehad dat de mensen van The Flags één grote familie zijn, met natuurlijk, zoals het in iedere familie gaat, de leuke en de minder leuke zaken, waar meestal wel een oplossing voor gevonden wordt.
Ik hoop dat ik nog een aantal jaartjes mag genieten van de gezellige sfeer in de vereniging, niet meer als bestuurslid maar vanuit de kantinedienst of alleen maar als toeschouwer als ik "echt" in de VUT ga.